ديروز در خيابان سكوت، پرسه مي زدم. تا شايدخود را پيدا كنم.

 از تمام كوچه پس‌كوچه‌ها مي‌گذشتم.

 چه جالب بود هر خياباني اسمي داشت و سر در آن تابلويي.

 نام خياباني كاخ ستم بود

 و آن يكي كوي وفا،

 يكي جواني بود

 و ديگري خيابان تنهايي،

همه را سرسري خواندم و رد شدم،

در انتهاي خيابان حسرت...

 پشت كوچه پيري...

 در پس كوي دل شكستگان...

 زير سايه‌ي درخت مهر...

 كوچه‌اي را ديدم!...

                                نامش دلداگان بود و..........

                                                                          بن بست