به که گويم غم اين قصه ي ويراني خويش

هنگاميكه شكوه سكوت و آرامش را احساس ميكنيد

و از هيجان بي‌نياز مي‌شويد

و بدون كمك گرفتن از آن به شور مي‌رسيد ،

هر دو قطب زندگي معناي خويش را از دست مي‌دهد

و زيبائي در ميانه بودن هويدا مي‌گردد 

بی تو مهتاب شبی باز از ان کوچه گذشتم

همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم

شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم

شدم ان عاشق دیوانه که بودم

در نهانخانه جانم گل یاد تو درخشید

باغ صد خاطره خندید عطر صد خاطره پیچید

پر گشودیم و در ان خلوت دلخواسته گشتتیم

ساعتی بر لب ان جوی نشستیم

تو همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت

من همه محو تماشای نگاهت

اسمان صاف و شب ارام

بخت خندان و زمان رام

خوشه ماه فرو ریخته در اب

شاخه ها دست بر اورده به مهتاب

شب و صحرا و گل و سنگ

یادم امد تو به من گفتی از این عشق حذر کن

لحظه ای چند بر این اب نظر کن

اب اینه عشق گذران است

تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است

باش فردا که دلت با دگران است

تا فراموش کنی به چندی از این سفر کن

با تو گفتم :حذر از عشق ندانم

سفر از پیش تو هرگز نتوانم

روز اول که دل من به تمنای تو پر زد

چون کبوتر لب بام تو نشستم

تو به من سنگ زدی من نرمیدم نگسستم

باز گفتم که تو صیادی و من اهوی دشتم

تا به دام تو در افتم همه جا گشتم وگشتم

حذر ار عشق ندانم

سفر از پیش تو هرگز نتوانم نتوانم

اشکی از شاخه فرو ریخت

مرغ شب ناله ی تلخی زد و بگریخت

اشک در چشم تو لرزید

ماه بر عشق تو خندید

یادم امد دگر از تو جوابی نشنیدم

پای در دامن اندوه کشیدم نگسستم نرمیدم

رفت در ظلمت غم ان شب و شب های دگر هم

نگرفتی دگر از ان عاشق ازرده خبر هم

نکنی دگر از ان کوچه گذر هم ...

بی تو اما به چه حالی از ان کوچه گذشتم .... !

شب

 سکوت

تنهایی

 

 

 باز همتلاطم خاطرات فراموش نشدنی

دوست عزیزی تو قسمت نظرات ازم پرسید :

چرا سکوت ؟!.....

تنها جوابی که به این عزیز می تونم بدم اینه:

من این عنوان رو به این خاطر برای وبلاگم انتخاب کردم ، چون .......

 

  سکوت سرشار از سخنان ناگفته است ،

 

  از حرکات ناکرده

  اعتراف به عشقهای نهان

  دلتنگیهای بر زبان نیامده

  در این سکوت حقیقت ما نهفته است

                                           حقیقت تو و من ....

 

منتظر نظرات زیبای شما هستم .....

کوير بزرگترين سکوت آفرينش است...