گاه دلم از همه چیز می گیرد 

 حتی اسمان ابی بالای سرم

 حتی صدای چه چه پرنده ها

 و صدایی که همیشه عاشقش بودم .

چرایش را نمی دانم اما تصور می کنم

که بهار نیز این گونه است

در اوج سر سبزی اش گاه می گرید وگاه زار می زند

مرگ من روزی فرا خواهد رسید

در بهاری روشن از امواج نور

در زمستانی غبار آلود و دور

یا خزانی خالی از فریاد و شور

مرگ من روزی فرا خواهد رسید

روزی از این تلخ و شیرین روزها

روز پوچی همچو روزان دگر

سایه ای ز امروزها بی روزتر

دیدگانم همچو دالانهای تار

گونه هایم همچو مرمرهای سرد

ناگهان خابی مرا خواهد ربود

من تهی خواهم شد از فریاد و درد

خاک می خواند مرا هر دم به خویش

میرسند از ره که در خاکم نهند

آه! شاید عاشقانم نیمه شب

گل به روی گور غمناکم نهند

میرهم از خویش و میمانم ز خویش

هر چه بر جا مانده ویران می شود

روح من چون بادبان قایقی

در افق ها دور و پنهان می شود

می شتابند از پی هم بی شکیب

روزها و هفته ها و ماهها

چشم تو در انتظار نامه ای

خیره می ماند به چشم راهها

لیک دیگر پیکر سرد مرا

میفشارد خاک دامنکیر.... خاک

بی تو دور از ضربه های قلب تو

تن من می پوسد آنجا زیر خاک

بعدها نام مرا باران و باد

نرم میشویند از رخسار سنگ

گور من گمنام می ماند به راه

فارغ از افسانه های نام و ننگ...