اي كاش  مي شد صحبت هاي گل با  پروانه را فهميد .

اي  كاش  مي شد بيشتر مهربان بود و عاشقانه ديگران را دوست داشت ،

اي كاش مي شد طبيعت را درك كرد و به راز گل سرخ پي برد   

و دنيا را از دريچه  ديگري تفسير كرد ،

اي كاش مي شد دل را با محبت و آرامش را با قلب پيوند زد. 

یکی از دوستان ازم خواست که این شعر رو تو وبلاگم بزارم ، دوستی که نمیشناسمش !

شبانه هاي غمگين ، روز هاي بي ترانه

خواب و سكوت مرداب ، گودالي از بهانه

يك يار بي مروت ، يك اندوه بي پايان

يك مرداب حقيقي از اشك برف و باران

اينها همه حكايت از درد بي غروبند

از تشنه كاميِ عشق در رفتن تو بودند

ما عاشقان مرداب در گودال بهانه

درگير با چه هستيم ، با عشق و يا زمانه

اين عشق بي سر انجام گم شد ولي چه ها كرد

درياي دلم را مرداب بي صدا كرد

گفتم كه خسته ام من ، يك جا قرار من نيست

چون شعله در خروشم ، آرامش دلم چيست

عشق تو را نخواهم ، پس عاشق كه هستي

معبود از تو دور است ، خالي از عشق و هستي

قلبت شكسته ، آري ، چون قلب من شكستي

اين انتقام عشق است نه اوج خودپرستي

مرداب غم رها كن ، پلي بزن به فردا

جاري شدن به دريا ، جاري شدن به دريا